Kinderen rouwen ook!
29 februari 2016 Als volwassene vergeet je vaak hoe het is om kind te zijn. Ik in ieder geval wel. En als je als ouder met verlies en rouw te maken krijgt, is het lastig om in te schatten wat je wel of niet tegen je kind vertelt, hoe je je kind hierin betrekt. Ik was elf jaar oud. De vader van mijn vriendinnetje had een hersentumor. Dat was mij verteld, maar ik zag niks raars aan hem. Toen hij overleed, wist ik eigenlijk niet wat er van mij verwacht werd. Ik ben niet naar de uitvaart geweest. Maar ook daarna wist ik niet hoe ik met mijn vriendinnetje moest omgaan. Ik vond het ongemakkelijk en ben weggebleven. Daar ben ik mij altijd schuldig over blijven voelen. Als ritueelbegeleider bij afscheid kom ik volwassenen tegen die bepaalde niet-ondersteunende opvattingen hebben over hoe om te gaan met kinderen en verlies. Ouders die hun kind de pijn willen besparen. Ouders die bang zijn dat hun kind een trauma oploopt als ze een overledene zien. Ouders die vinden dat kinderen niet zo lang sti
